Νέα αλλαγή προπονητή στην ΑΕΛ και πάλι μία από τα ίδια. Άλλη μία ήττα 3-0 από τον Λεβαδειακό, με κατεβασμένα τα χέρια, χωρίς αντίδραση, χωρίς καν την ψευδαίσθηση ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Πλέον δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: το πρόβλημα δεν είναι ποιος κάθεται στον πάγκο. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, δομικό και τρομακτικά παγιωμένο.
Όποιος κι αν βρεθεί στην άκρη του πάγκου, με αυτά τα υλικά αυτό το ποδόσφαιρο θα παρουσιαστεί. Με αυτά τα υλικά, αυτό το αποτέλεσμα θα έρθει. Οι επιλογές παικτών το καλοκαίρι δεν δείχνουν απλώς κακό σχεδιασμό, αλλά μια κατάσταση σχεδόν μη αναστρέψιμη. Και όσο κι αν έρχονται μεταγραφές, η εικόνα της ομάδας από παιχνίδι σε παιχνίδι δείχνει κάτι ανατριχιαστικό: η ΑΕΛ δεν χρειάζεται «ενίσχυση». Χρειάζεται έντεκα νέους βασικούς.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, μέσα σε δυόμιση μήνες η ΑΕΛ έχει καταφέρει το αδιανόητο: να χάσει τρεις φορές από τον Λεβαδειακό. Μία στο Κύπελλο και δύο στο Πρωτάθλημα. Απίστευτα πράγματα. Όχι γιατί ο Λεβαδειακός είναι κακή ομάδα – μπορεί να είναι τέταρτος, μπορεί να παίζει το ποδόσφαιρό του – αλλά γιατί απέναντί του βρίσκεται η ΑΕΛ. Ή τουλάχιστον αυτό που κάποτε σήμαινε το όνομα ΑΕΛ.
Και όμως, ούτε αυτό στάθηκε ικανό να εμπνεύσει τους παίκτες. Ούτε καν ο ίδιος τους ο εγωισμός. Έχεις χάσει ήδη δύο φορές από τον ίδιο αντίπαλο. Έρχεται τρίτο παιχνίδι. Τι πιο αυτονόητο από το να βγάλεις αντίδραση; Κι όμως, τίποτα. Καμία σπίθα. Καμία ένδειξη θυμού. Καμία διάθεση να πεις «ως εδώ». Αν ούτε αυτό δεν σε κινητοποιεί, τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο: τι στο διάολο μπορεί να σε εμπνεύσει;
Η ΑΕΛ δεν εμπνέεται από τίποτα. Ούτε από ένα αποτέλεσμα στο 95’ με τον Παναθηναϊκό, ούτε από αλλαγή προπονητή, ούτε από την ίδια της την ιστορία. Κάθε νέος τεχνικός ξεκινά με έναν και μοναδικό στόχο: να μη χάσει. Όμως αυτή η ομάδα δεν ξέρει να κερδίζει. Και το ακόμα πιο ανησυχητικό; Δεν ξέρει ούτε πώς να χάνει. Δεν ξέρει να χάσει παλεύοντας. Δεν ξέρει να χάσει όρθια.
Μπαίνει στο γήπεδο με κατεβασμένα τα χέρια. Σαν να έχει αποδεχθεί τη μοίρα της πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Σαν να θέλει απλώς να τελειώσει το ματς όσο πιο γρήγορα γίνεται. Όμως το ποδόσφαιρο δεν τελειώνει στο 25’ ούτε στο 35’. Και όσο «άμυνα για την άμυνα» κι αν παίξεις, αυτό δεν λέγεται άμυνα. Δεν είναι άμυνα να παίζεις με τον Λεβαδειακό και να έχεις κατοχή μπάλας 26%. Γιατί κάποια στιγμή θα το φας. Και όταν το φας, θα έρθει κι άλλο. Και μετά κι άλλο. Και αν δεν έρθει τέταρτο, θα είναι απλώς θέμα τύχης.
Στο τέλος, ο νέος τεχνικός της ΑΕΛ, ο Σάββας Παντελίδης, έκλεισε τις δηλώσεις του με τη φράση:
«Ταπεινωθήκαμε σήμερα».
Πόσο ακόμα; Πόσο ακόμα; Πόση ταπείνωση αντέχει αυτός ο κόσμος; Πόση ταπείνωση αντέχουν οι ίδιοι οι παίκτες; Και το κυριότερο: πώς ανατρέπεται αυτό;
Την Κυριακή η ΑΕΛ παίζει με τον Ατρόμητο. Έναν Ατρόμητο που αγωνίζεται αύριο με τον ΠΑΟΚ και, λογικά, θα παραμείνει πάνω από την ΑΕΛ στη βαθμολογία. Το σενάριο του «ΑΕΛ 8 – Ατρόμητος 9» είναι μπροστά μας. Και πλέον ο Παντελίδης δεν καλείται απλώς να προετοιμάσει μια ομάδα τακτικά. Καλείται πρώτα απ’ όλα να εμπνεύσει ανθρώπους που δείχνουν να έχουν χάσει κάθε πίστη.
Για να κερδίσεις την Κυριακή, πρέπει πρώτα να πιστέψεις ότι μπορείς να κερδίσεις. Και αυτή τη στιγμή, τίποτα στην εικόνα της ΑΕΛ δεν δείχνει ότι αυτό υπάρχει.
Πλέον, ρεαλιστικά, μόνο ένα θαύμα – μόνο το πνεύμα των Χριστουγέννων – μπορεί να κάνει ό,τι δεν κατάφεραν ούτε οι αλλαγές προπονητών, ούτε οι μεταγραφές, ούτε η ιστορία της ομάδας.
Γιατί αν περιμένουμε κάτι παραπάνω από αυτό το σύνολο, πρέπει πρώτα να απαντηθεί το βασικό ερώτημα: έχει καταλάβει η διοίκηση της ΠΑΕ ΑΕΛ, και προσωπικά οι αδερφοί Νταβέλη, τι ακριβώς έχουν δημιουργήσει; Έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτή η ομάδα μοιάζει περισσότερο με ποδοσφαιρικό θίασο που δέχεται σφαλιάρες τη μία μετά την άλλη, χωρίς αντίδραση και χωρίς καμία αγωνιστική αξιοπρέπεια;
Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και δεν μοιράζονται. Δεν βαραίνουν τον εκάστοτε προπονητή ούτε μπορούν πια να κρυφτούν πίσω από «κακές συγκυρίες». Ό,τι βλέπουμε στο γήπεδο είναι το αποτέλεσμα επιλογών. Και οι επιλογές αυτές έχουν υπογραφή.
Αν ούτε αυτή η κατάσταση δεν αρκεί για να σημάνει συναγερμό, τότε το ερώτημα δεν είναι πια πώς ανατρέπεται η πορεία.
Είναι τι άλλο πρέπει να συμβεί ακόμα…
Μιχάλης Μπατζιόλας
