Πολύ κακή ήττα η σημερινή από τον Παναιτωλικό για την ΑΕΛ για πολλούς και διαφόρους λόγους. Ο κυριότερος το γεγονός ότι οι «βυσσινί» δείχνουν να έχουν εθιστεί στη μη νίκη και να οδηγούν την διαδικασία στα… άκρα.
Εννιά αγωνιστικές χωρίς επιτυχία είναι πολλές και μάλιστα πάρα πολλές για μία ομάδα που κουβαλά «βαριά» φανέλα σαν την ΑΕΛ, έστω κι αν κάποιοι, ακόμη και ποδοσφαιριστές έδειξαν να μην το κατανοούν.
Για δεύτερο συνεχόμενο ματς η ΑΕΛ – αν και βελτίωσε κάπως την εικόνα της σε σχέση με το παιχνίδι της Τρίπολης – δεν κατάφερε να βρει ρυθμό απέναντι σε μία ομάδα που απλά έδειξε στοιχειώδη ποδοσφαιρική παρουσία και αναθάρρησε όταν πέτυχε και το πρώτο της γκολ. Η ΑΕΛ δεν έβγαλε καμία αντίδραση, παρά με σπασμωδικές κινήσεις προσπάθησε να γίνει απειλητική, βγάζοντας και πάλι όλα τα «κακά» της φετινής της παρουσίας στον αφρό, που ενισχύθηκαν όταν παίκτες αμαρκάριστοι πατούσαν τη μπάλα και έχαναν το κοντρόλ και άλλοι απωθούσαν αντιπάλους την ώρα που η ομάδα τους προσπαθούσε να αντεπιτεθεί.
Γεγονότα που οδήγησαν και στην έκρηξη της εξέδρας κατά πάντων και έδειξαν ότι αν το παρελθόν ήταν δύσκολο, αλλά χωρίς περιθώρια αλλαγής, το μέλλον εμφανίζεται δυσοίωνο και αναζητείται εκείνος που με καθαρό μυαλό θα δείξει την ικανότητα για να οδηγήσει στην αλλαγή και στην επίτευξη του στόχου, που έμοιαζε εφικτός πριν από 15 ημέρες και πολύ δύσκολος πλέον.
Υπάρχει στην ΑΕΛ; Η απάντηση θα δοθεί μόνο από τις ημέρες που έρχονται και όχι από μας.
Αν δεν βρεθεί; Τότε η κατάσταση θα μοιάζει ως μη αναστρέψιμη και μία ολόκληρη χρονιά που ξεκίνησε με ελπίδες και όνειρα θα βαφτεί με μελανά χρώματα στην ιστορία των «βυσσινί».
Αν όμως τα κεφάλια μείνουν σκυμμένα και οι αποφάσεις είναι «ελλειμματικές» είναι φανερό που θα οδηγηθεί η ΑΕΛ.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
