Είχαμε γράψει λίγες μόλις μέρες πριν ότι η ΑΕΛ δεν μπορεί να συνεχίσει να κυνηγά τα λάθη της. Ότι αργά ή γρήγορα, αυτά θα την καταπιούν. Το βράδυ του Σαββάτου, αυτό συνέβη με τον πιο σκληρό τρόπο. Η ομάδα βρέθηκε ξανά πίσω στο σκορ μόλις στο 3ο λεπτό. Αν και κατάφερε να ισοφαρίσει δύο φορές, σε μόλις 3-4 λεπτά δέχθηκε ξανά γκολ, σαν να έβαζαν γκολ όποτε ήθελαν, ενώ η ίδια έφτυνε αίμα για κάθε φάση. Το 2–5 από τον Βόλο δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα· ήταν διάγνωση. Ήταν το παιχνίδι που αποκάλυψε με ακρίβεια όλα όσα υποβόσκουν εδώ και εβδομάδες: αστάθεια, αδυναμία, έλλειψη πλάνου. Το σημείο υπό του μηδενός, όπου οι αριθμοί και η ψυχολογία συγκλίνουν σε ένα ανελέητο “αποτυχία”.
Για πρώτη φορά φέτος, η ΑΕΛ βρέθηκε απέναντι σε μια ομάδα που ήξερε τι έκανε με τη μπάλα. Ο Βόλος είχε αρχή, μέση και τέλος, καθαρή ταυτότητα, σωστές αποστάσεις, ταχύτητα στη μετάβαση και αποτελεσματικότητα μπροστά στο τέρμα. Η ΑΕΛ, απέναντί του, έμοιαζε χαμένη. Ούτε κατοχή δεν είχε (49%-51%), ούτε έλεγχο ρυθμού, ούτε έστω μια αίσθηση ότι μπορεί να σταθεί όρθια. Κι όταν μιλάμε για την ψυχολογία, αυτή ήταν πλήρως διαλυμένη.
Δεν ήταν μόνο ότι δέχτηκε πέντε γκολ. Ήταν η επαναλαμβανόμενη κατάρρευση σε κάθε φάση. Οι γραμμές άνοιγαν, η άμυνα διαλυόταν, οι αντιδράσεις αργούσαν. Μια μετάβαση του Βόλου αρκούσε για να ξεγυμνώσει όλη τη λειτουργία της ομάδας. Η ΑΕΛ δεν είχε ούτε πρέσινγκ, ούτε κάλυψη, ούτε σχέδιο αντίδρασης. Και όταν ο αντίπαλος κινείται με καθαρό πλάνο και η δική σου ομάδα μοιάζει να ψάχνεται, η ήττα δεν είναι απλώς αποτέλεσμα — είναι αποκάλυψη ταυτότητας.
Οι 15 τελικές προσπάθειες και τα 10 κόρνερ της ΑΕΛ δεν κρύβουν τίποτα. Η ομάδα παράγει χωρίς ουσία, επιτίθεται χωρίς σχέδιο και αμύνεται χωρίς συνέπεια. Με 22 λάθη και μόλις 9 επιτυχημένα γεμίσματα σε 30 προσπάθειες, το πρόβλημα είναι δομικό, όχι αριθμητικό. Αξίζει να σημειωθεί πως πολλές από αυτές τις τελικές προήλθαν περισσότερο από την πίεση και την ώθηση των φιλάθλων παρά από οργανωμένη ομαδική προσπάθεια. Ο κόσμος προσπάθησε να δώσει ώθηση και να δημιουργήσει ευκαιρίες, αλλά η ομάδα δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει αυτή την ενέργεια με σωστό τρόπο — οι τελικές ήταν περισσότερο αποτέλεσμα της ατμόσφαιρας και λιγότερο του ποδοσφαιρικού σχεδίου.
Ο Βόλος δεν έκανε κάτι εξωπραγματικό. Απλώς αξιοποίησε όλα τα λάθη. Αυτό που μέχρι πριν λίγες αγωνιστικές ήταν μικρή ρωγμή, έγινε ρήγμα. Η ΑΕΛ φανέρωσε μια ομάδα χωρίς ρυθμό, αυτοπεποίθηση και αντίδραση. Το χειρότερο; Χωρίς πίστη στον ίδιο της τον εαυτό. Κι όταν δεν υπάρχει πίστη, κανένας σχεδιασμός δεν σώζει την κατάσταση.
Ο Γιάννης Πετράκης ζήτησε συγγνώμη για την εμφάνιση, αλλά ξεκαθάρισε ότι δεν παραιτείται. Είπε ότι πιστεύει στην ομάδα και πως μπορεί να το αντιστρέψει. Μίλησε για “εξέλιξη” και για μια κακή βραδιά. Αλήθεια; Ποια εξέλιξη; Εμείς μιλάμε για ξεγύμνωμα, εκείνος για πρόοδο. Με ποια σοφία επιμένει ότι θα το γυρίσει; Με ποια πίστη, όταν ο κόσμος ζητάει την κεφαλή του επί πίνακι;
Στο γήπεδο, η ατμόσφαιρα στο φινάλε ήταν ηλεκτρισμένη. Οι αποδοκιμασίες έντονες, τα συνθήματα ωμά: “Πετράκη, γαμήσου και άντε παραιτήσου”. Όχι ευχάριστο, αλλά αποκαλυπτικό. Η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον προπονητή και τον κόσμο έχει σπάσει. Κι όταν σπάσει αυτό το νήμα, δύσκολα ξαναδένει.
Ο Πετράκης λέει “είναι νωρίς ακόμα”. Μα πόσο νωρίς; Μαθηματικά, η 5η αγωνιστική μπορεί να είναι αρχή· ψυχολογικά όμως, η ομάδα δείχνει εξαντλημένη, χωρίς πίστη, χωρίς πυξίδα. Η ΑΕΛ δεν έχασε απλώς ένα παιχνίδι. Έχασε τη συνοχή της. Έχασε το δικαίωμα να μιλά για βελτίωση όταν τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται σε κάθε παιχνίδι.
Ο Βόλος λειτούργησε ως καθρέφτης: μια ομάδα με καθαρό σχέδιο απέναντι σε μια ομάδα που ψάχνει ακόμα να καταλάβει τι παίζει. Όταν φαίνεσαι τόσο “λίγος” απέναντι σε έναν αντίπαλο με πυξίδα, δεν μιλάμε απλώς για κρίση — μιλάμε για κατάρρευση ταυτότητας.
Η διοίκηση φαίνεται να πρέπει να πάρει αποφάσεις. Και ίσως αυτή τη φορά να μην υπάρχει περιθώριο αναμονής. Είχε δηλώσει ότι δίνει πίστωση χρόνου στον Πετράκη, αλλά ως πότε; Αν ακόμα δεν έχει αξιοποιηθεί αυτή η πίστωση, μετά από το παλικαρίσιο αίτημα των φιλάθλων για την «κεφαλή επί πινάκι», πότε θα λήξει; Η εικόνα της ομάδας δεν προδίδει ούτε δουλειά, ούτε σχέδιο, ούτε πίστη. Η πίστη του Πετράκη δεν μετρά στο γήπεδο — μετρούν οι πράξεις.
Αυτό που λείπει από την ΑΕΛ δεν είναι η θέληση, αλλά η κατεύθυνση. Ένα πλάνο που να εμπνέει, μια οργάνωση που να πείθει. Παλιότερα γράψαμε πως «μόνο η σοφία γεννά πίστη και ελπίδα». Μα ποια σοφία, όταν κάθε εβδομάδα οι ίδιες επιλογές φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα; Πώς να γεννηθεί πίστη, όταν τίποτα νέο δεν δείχνει ότι μαθαίνεις από τα λάθη σου;
Το 2–5 ήταν κάτι παραπάνω από μια βαριά ήττα. Ήταν το σημείο υπό του μηδενός. Το σημείο όπου δεν μπορείς να κοροϊδέψεις ούτε τον εαυτό σου. Όπου τα καμπανάκια έχουν σταματήσει να χτυπούν, γιατί πλέον ακούγονται σειρήνες. Η ΑΕΛ βρίσκεται σ’ ένα σταυροδρόμι: ή θα τολμήσει την αλλαγή – προπονητή, φιλοσοφίας, νοοτροπίας – ή θα συνεχίσει να παρασύρεται από τα λάθη της, ώσπου να μην υπάρχει γυρισμός.
Το ποδόσφαιρο είναι δίκαιο. Όταν δεν δουλεύεις, σε εκθέτει. Όταν δεν προσαρμόζεσαι, σε τιμωρεί. Και όταν δεν έχεις σχέδιο, σε διαλύει. Ο Βόλος απέδειξε ότι μπορείς να επιβιώσεις αν ξέρεις τι θέλεις. Η ΑΕΛ, αντιθέτως, απέδειξε ότι μπορείς να χαθείς ακόμα κι αν νομίζεις πως “είναι νωρίς”.
Η επόμενη μέρα θα είναι καθοριστική. Το πρωτάθλημα διακόπτεται λόγω Εθνικής, η ΑΕΛ έχει δύο εβδομάδες χωρίς επίσημο παιχνίδι. Στις 18 Οκτωβρίου υποδέχεται τον Ολυμπιακό στο AEL FC ARENA. Μέχρι τότε, η διοίκηση πρέπει να δείξει σοφία. Η επιλογή του επόμενου προπονητή δεν είναι απλώς θέμα προσώπου — είναι θέμα κατεύθυνσης, εμπιστοσύνης και ικανότητας να ξαναδώσει πίστη και ελπίδα στον κόσμο.
Μετά το 2–5, δεν υπάρχει άλλοθι. Η διοίκηση που επέλεξε να στηρίξει τον Πετράκη έως τώρα δείχνει να μη διαθέτει ποδοσφαιρική σοφία. Αν πίστευαν πραγματικά στις δυνατότητες της ομάδας, η υπομονή τους θα είχε όρια πολύ πριν από την πεντάρα. Η επόμενη επιλογή προπονητή θα δείξει αν μπορούν να αναγνωρίσουν το λάθος τους ή αν θα συνεχίσουν να επιμένουν σε λανθασμένες στρατηγικές, καταδικάζοντας την ομάδα σε παραμονή στη μετριότητα και τον κόσμο σε απογοήτευση.
Τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο. Η πίστη και η ελπίδα που έπρεπε να γεννήσει η ομάδα στον κόσμο έχουν εξαφανιστεί. Μόνο με σκληρές αποφάσεις, αλλαγή φιλοσοφίας και καθαρό πλάνο μπορεί να επανέλθει η αυτοπεποίθηση. Το 2–5 δεν αφήνει περιθώρια για δικαιολογίες. Η ΑΕΛ πρέπει να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό της και να δείξει πως η βαρβαρότητα της ήττας δεν σημαίνει και το τέλος.
Μπατζιόλας Μιχάλης
