Είναι λίγο πριν τα μεσάνυχτα και φυσικά η Λάρισα ως γνωστόν δεν κοιμάται, αυτή τη φορά όμως δεν κοιμάται όχι γιατί διασκεδάζει, αλλά γιατί φωνάζει, γιατί διαμαρτύρεται, γιατί θέλει να σταθεί δίπλα σε αυτούς που προσπάθησαν αλλά δεν τους επέτρεψαν…
Η αποστολή της ΑΕΛ επιστρέφει από τις Σέρρες και οι συμμετέχοντες σε αυτήν ίσως και να μην το περιμένουν… Βλέπετε η “Βασίλισσα” είναι στον πάτο του βαθμολογικού πίνακα και ο υποβιβασμός ορατός όσο ποτέ…
Και όμως εκεί στο θρυλικό Αλκαζάρ υπάρχουν μαζεμένοι άνθρωποι κάθε ηλικίας, εκεί που πριν από 38 χρόνια είχε γίνει η νύχτα μέρα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, συμβαίνει κάτι παρόμοιο, όχι όμως για να πανηγυρίσουν κάποια επιτυχία, αλλά να δηλώσουν τη συμπόρευσή τους με το “βυσσινί άλογο” κόντρα σε.. Θεούς και δαίμονες.
Ναι, είναι τρελοί αυτοί οι Λαρισαίοι, ναι είναι αυτοί που δεν πάνε σύμφωνα με το ρέμα, αλλά σύμφωνα με τους χτύπους της καρδιάς τους και σε μία χρονιά “αλλόκοτη”, παραμερίζουν τα πάντα για να δείξουν ότι θα είναι εκεί και στις πιο δύσκολες στιγμές. Και μαζεύεται κόσμος σε μία κρύα ανοιξιάτικη νύχτα, περισσότερος απ΄όσους μαζεύουν πολλές ομάδες της μεγάλης κατηγορίας στους αγώνες τους.
Γιατί αυτή είναι η ΑΕΛ. Μία φάση που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, ένα “ιδανικό” που “δίνει νόημα να ζω” όπως τραγουδούσαν οι φίλαθλοί της χθες το βράδυ. Και αυτή η εικόνα είναι που θα στοιχειώνει όλους εκείνους που δεν θέλουν απλά τον υποβιβασμό της αλλά θέλουν τον αφανισμό της (πείτε μου μία ομάδα φέτος που να έκοψε τόσους βαθμούς από τους διεκδικητές της τετράδας;).
Παραγνωρίζουν όμως το εξής, ότι το έμβλημα αυτής της ομάδας αν μείνει και οι φίλαθλοί της, θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της για να σταθεί εκ νέου περήφανο άτι στα δυο του πόδια για να μπορέσει να… ποδοπατήσει εκείνους που σχεδιάζουν να την αφανίσουν, είτε εντός, είτε εκτός των τειχών.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
Πηγή φωτογραφίας: facebook
